Grzybowo - miejscowość ta powoli staje się podmiejską dzielnicą Kołobrzegu. Zobaczyć tu można szereg willi i domków jednorodzinnych różniących się głównie kształtem dachu. Osiedle rozwija się prężnie, wszyscy mieszkańcy, całkiem słusznie zresztą, stawiają na turystykę i właściwie Grzybowo może zostać uznane za letnisko.

Grzybowo świetnie nadaje się na rodzinne wakacje z małymi dziećmi. Dodatkową zachętą są niższe, w porównaniu z pobliskim Kołobrzegiem, ceny.

Grzybowo to wieś letniskowa położona w bezpośrednim sąsiedztwie morza. Grzybowo usytuowane jest dość niezwykle, na terenie tzw. depresji grzybowskiej (0,30 - 1,00 m p.p.m.). Morze Bałtyckie w jego okolicach tworzy akwen zwany Zatoką Grzybowską: ma ona około 7 km długości, a głębokość wcięcia w ląd wynosi 800m.  Ta nieregularność linii brzegowej sprawia, że woda jest tu cieplejsza niż w Kołobrzegu. Grzybowo, podobnie jak cały pas nadmorski gminy Kołobrzeg, leży w Strefie Chronionego Krajobrazu, obowiązują tu zasady Strefy Ochrony Uzdrowiskowej.


Historia

W średniowieczu Grzybowo należało do rycerza Arnolda de Gribowe, jego nazwiskiem nazwano ówczesną miejscowość. Na dłuższy czas Gribowe zniknęło z kart historii, przypuszczalnie miejscowość uległa zagładzie. Po raz drugi w tym samy miejscu założono miejscowość nadając jej nazwę Grzybowo, były to lata początku XIX w. Miejscowość posiadała tereny pokryte torfem, które w owym czasie eksploatowano na potrzeby Kołobrzegu. Oprócz eksploatacji torfu, wykorzystywano ją jako materiał opałowy, służył także do użyźniania gleby i jako podściółka dla zwierząt domowych a od 1882 r. został wprowadzony do celów leczniczych co trwa do dzisiaj.

Z upływem czasu liczba mieszkańców malała, co związane było ze spadkiem wydobycia torfów. Grzybowo przez wiele lat było tylko wsią z paroma uliczkami o luźnej i rozproszonej zabudowie z biegiem czasu przekształcono je w regularne jednorodzinne osiedle z zabudową letniskową zwłaszcza w części północnej.


Bałtyckie złoto..

Na Grzybowskiej plaży można znaleźć ... skarby – bursztyny, zwłaszcza po jesiennych i zimowych sztormach. Należy ich szukać wśród wodorostów, glonów i skorupek małży wyrzuconych przez wodę, drogowskazem do tego miejsca są mewy szukające tam pokarmu. Prawdziwa zdobycz dla zbieraczy to inkluzje – zatopione w żywicznej masie owady lub fragmenty roślin i nasion. Pochodzenie bursztynu nie zostało do dziś ostatecznie wyjaśnione. W świetle ostatnich badań naukowych bursztyn nie powstał w Bałtyku i całkiem możliwe że nawet nie z żywicy drzew iglastych. Prawdopodobnie bursztyn powstał w środku lądu, a następnie dzięki ruchom kolejnych lodowców dostał się do Bałtyku.
Bursztyn w dawnej Polsce nazywany był jantarem.